Twee weken geleden liep ik met mijn kinderen en schoondochter door het centrum van Antwerpen. Een dagje op stap met elkaar. Eten, drinken, shoppen, rondlopen, kijken en vooral samen zijn. Want zo vaak doen we dat niet, en al helemaal niet met het complete clubje. Het is mooi om zo'n dagje te organiseren, je bent... Lees verder →

Grappig hoe dat werkt, hoe je toegroeit naar veranderingen waarvan je weet dat ze eraan komen. Ik weet bijvoorbeeld dat mijn dochter binnenkort ook het nest verlaat. Wanneer, dat zegt de grote voorziener echter niet. Want: woningnood en woekerprijzen voor hele kleine kamers met vochtige muren en tochtende kieren in de kozijnen van het enkele... Lees verder →

Met mijn kinderen op de grens tussen jeugd en volwassenheid, merk ik aan mezelf dat ik het stokje af en toe een beetje overdraag. Het begon vijf jaar geleden toen mijn zoon mij in de vroege Spaanse ochtend, na een nacht van ondraaglijke rugpijn, naar de auto begeleidde. Ik zat met pijn en moeite achter... Lees verder →

Wow, we zitten echt alweer in de laatste weken van het jaar 2023. Containerbegripjes slaan dagelijks en door iedereen om mijn oren: 'wat ging dit jaar snel!', 'wat hebben we genoten he' en vooral 'ik heb het zo druk'. De vaste lezers onder jullie weten het wel, ik ben niet zo goed met de maand... Lees verder →

Afgelopen zondag kwam mijn zoon even thuis. Voor ik het weet lag ik op de bank tussen mijn twee grote kinderen ingeklemd, ze probeerden me van beide kanten met hun lange benen van die bank af te duwen en het werd een rommeltje van liefde, aandacht en humor. Het zijn van die gouden momenten waarbij... Lees verder →

Als moeders een paar dagen met een vriendin eropuit trekt, dan komt daar altijd gelazer van. Want, van teveel spektakel wankel je allicht (ik voel me vrij om deze dichtregel van Lucebert te gebruiken), en ja hoor, sinds ik eergisteren terugkwam uit Spanje wankel ik inderdaad. Misschien nog wel een beetje van de drank. En... Lees verder →

De dochter van een vriendin blijkt verkering te hebben met een jongen die 18 jaar geleden in groep 1 bij mijn zoon in de klas zat, toen wij nog in Amsterdam woonden. Twee kleuters die wel eens met elkaar speelden op het schoolplein blijken nu een gemene deler te hebben in het kind waarmee mijn... Lees verder →

Hoe weet je of de tijd rijp is? Hoe weet je dat je iets kunt gaan doen, een beslissing mag nemen of de boel gaat veranderen? Een praktisch voorbeeld: ik wilde niet tegen een lege kamer aan gaan kijken als mijn jongste het nest ook zou gaan verlaten, dus een jaar geleden bedacht ik dat... Lees verder →

We gaan even terug naar het jaar 2006. Een jong gezin rijdt in een oude Rover over de A9 van Amsterdam richting Alkmaar voor familiebezoek. Twee kinderen in autostoeltjes achterin, een jongen van 4,5 en een meisje van 3. Vader en moeder voorin. Zo rond Uitgeest schalt Bloed, Zweet en Tranen van good old Hazes... Lees verder →

Ik heb momenteel geen problemen, geen frustraties, wel vooral positieve gevoelens en ik ben gewoon blij. Het lijf is nog steeds een klein beetje gebruind, de ontspanning is nog aanwezig, de vakantie was leuk en de liefde deed mij stralen. Kan niet beter, toch? Nou, ehhhh, misschien een beetje writers block? Want waar ga ik... Lees verder →