Tijd

Okee, de vakantiecocktail 2017 bestaat niet alleen uit limoen, cahaca (witte rum), ijs en suiker. Nee, onder het felgekleurde parapluutje vind je ook nog bitterzoete herinneringen, puberhormonen en moederangst.

God, wat had ik graag even iemand naast me gehad gisteravond. Deze aansteller moest haar kids loslaten, want het grote jaarfeest barstte los. Stel je voor: een bandje, afgelost door een iets betere DJ, Spanjaarden in hun beste goed (vanuit de jaarvergadering van appartementeigenaren direct doorgelopen naar de gezellig gedekte ronde tafels (dit jaar: entrecote of zeebaars), rondgeborrelde en -gevroten kleine mastodonte mannetjes en magere vrouwtjes stonden uitgelaten en aangeschoten op de dansvloer naast het zwembad, bijna klaar om naar huis te zwalken. Waarna de jeugd het over zou nemen. En ik weet hoe die feestjes af kunnen lopen…. Maar alsnog, weinig aan de hand, toch?

CocktailsJaja, maar de cocktail is nog niet gemixt. Weet je nog? Bitterzoete herinneringen, puberhormonen en moederangst. Want we zijn op bekende grond, komen hier al jaren, kennen iedere shortcut naar de zwembaden en groeten de tuinmannen bij hun voornaam. Oh, hoeveel heerlijke vakanties hebben we hier niet doorgebracht. Als gezin: blote kindervoetjes in het zand, de rompertjes onder de bougainville, glazen wijn bij het geluid van de branding, churros bij iedere keer weer datzelfde oude vrouwtje (“Zal ze nog leven, jongens?”). En later alleen: een welkome oase in de troebele scheidingsperiode, een plek om tot rust te komen, de kinderen eindeloos te laten zwemmen en spelen en hup, meteen in het Spaanse ritme, lekker laat eten en pas om half twee naar bed. Dit jaar worden er weer nieuwe herinneringen gemaakt: twee pubers met een eigen wil, een eigenwijze moeder en heel veel humor en liefde. En onzekerheid. Want ja, dat feest. Dat keurige feest, waar ik mezelf ook even naartoe bracht, in een fijn jurkje en nieuwe oorbellen. Waar ik direct rechtsomkeert wilde maken bij het zien van die dikke mannetjes en magere vrouwtjes en vooral de alle talen sprekende jongeren waarmee mijn kinderen zich direct en vrolijk mengden. Dit was niet mijn crowd, ik bevond mijzelf op puber-territorium: wegwezen dus, kinderen hebben recht op privacy.

Maar ehh, hoe laat thuis? Het was al over enen, het Spaanse avondleven begint pas laat en we hadden het diner ook pas net verwerkt. Vriendinnetje: “Ik moet om half vijf thuis te zijn.” Half vijf, dat is wat anders dan half twee. Slik, en een beslissing ‘on the spot’. Geen overleg mogelijk met niemand niet. Het rompertje en de dikke babyvoetjes, de lachende zwembadgillen vanaf de schouders van hun sterke vader, de handjes in mijn hand, alles flitste door me heen en ze deden pijn, die heerlijke herinneringen aan vervlogen tijden. Dat het ook nog eens de trouwdag was en dus precies 16 jaar en een scheiding verder, maakte het niet makkelijker, maar kom op, niet sentimenteel worden. Want er wordt op je gewacht, ouwe doos. En als moeder, alleen of niet, ben je duidelijk en standvastig.

“Oke, ladies (zoonlief zat al uren bij zijn nieuwe en oude vrienden en was apart door de onderhandelingen geloodst), let op, dit wordt het: om half vier thuis en samen naar huis lopen.” Er werd wederom strak onderhandeld, half vier werd vier uur en daar ging mama, alleen, richting huis. Een hoofd vol zorgen. Wordt er gedronken, wat gaan ze doen, met wie, heb ik genoeg gewaarschuwd (ja, tot op de irritatiegrens), hand op je glas? Ik voelde me behoorlijk truttig. Maar wat kan mij het ballen, het zijn mijn kinderen en ik vind het nogal wat. En ik voel me alleen.

Ik wilde niet gaan slapen, maar mijn wekkertje zou om half 9 gaan, ik werk vanuit hier en had een vroege belafspraak. Dus ik heb me op de bank genesteld, de telefoon aan de lader gehangen en vastgemaakt aan een verlengsnoer (zo lag hij bij me en had ik directe toegang tot mijn lifeline, oh hoe lachwekkend) en ben weggedommeld. Om kwart voor vier ging de voordeur open. ‘Mama, slaap je al, het was zoooo leuk.’ Kind 1, check, binnen. Een half uurtje en veel puberjongensgestommel later vinkte ik kind 2 ook af.

Als een blok ben ik daarna in slaap gevallen, weer heel blij met mijn mooie kinderen die binnen waren en zich aan hun afspraak hielden. Me zeer bewust dat dat niet altijd zo zal zijn. Dat ik me nog veel vaker zo zal voelen, tussen wal en schip, willen slapen maar niet kunnen, ongerust zijn. Het hoort erbij, maar godsamme, zo’n eerste stap alleen, ik ben blij dat hij gezet is, want het was geen feestje in mijn resort vannacht.

 

 

Advertenties

3 gedachten over “Tijd

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: