Sinds ik bedrijfseigenaar ben, personeel heb, een flinke administratie en zakelijk heel veel ballen in de lucht houd, denk ik heel vaak terug naar de tijd dat mijn kinderen jonger waren en ik af en toe helemaal gek werd van de stress en ellende als alleenstaande ouder. En ook naar hoe leuk het was om door de tijd te reizen met ze, ze te zien groeien en ontwikkelen. Om de brandjes te blussen en ’s avonds nog even bij ze in bed te kruipen. Dat laatste doe ik natuurlijk niet met mijn teamleden, stel je voor…., maar ik zie genoeg paralellen in hoe ik een en ander ervaar.
Want ook nu merk ik dat er, als ik tijd en energie steek in de mensen om me heen, of dat nou medewerkers zijn of familie, hele mooie dingen tot stand komen. Wat je aandacht geeft dat groeit, een mooie uitspraak en heel erg waar.
Maar soms valt er niet tegenop te boksen. Dan ben je toch ineens degene die de beslissingen moet nemen, ook als iemand dat niet leuk vindt. De verantwoordelijkheid voor de mensen, hun gezinnen, hun werkende levens, het is mooi en veel tegelijk.
En dat is precies zoals het vroeger was. Ik had me dan ook geen betere voorbereiding kunnen wensen op deze fase in mijn leven. Al die alleenstaande ouders die hun kinderen alleen opvoeden, zij die op één inkomen de maand door moeten, die de eindjes aan elkaar knopen en die meerdere banen tegelijk hebben, tussen de bedrijven door de tafels oefenen, wiskunde-examens voorbereiden, voorlezen, de bedden verschonen en ook heel af en toe nog ergens tijd proberen te maken om af te spreken met die ene goede vriend of vriendin, zij laten de wereld draaien op een manier waar veel anderen nog een puntje aan kunnen zuigen. En mocht je er een zijn en dit lezen: ik zie je, goed bezig, het komt goed!
Het jongleren van toen brengt mij de rust van nu. In alle drukte houd ik mijn hoofd koel, ik raak niet snel meer uit het lood en weet dat er morgen ook weer een dag is. Hoe druk het ook is, ik zorg goed voor mezelf en zoek ontspanning. Vroeger vond ik dat moeilijk, nog steeds is het wel eens een struggle, maar ik blijf rechtop staan, hoe hard het ook waait.
Ik had nooit gedacht dat een lange periode vol druk mij dit ooit zou gaan brengen. Ik wil niet direct zeggen dat ik het iedereen kan aanraden, maar toch: houd die alleenstaande ouders maar heel goed in de gaten. Als ze eenmaal vleugels krijgen, vliegen ze heel hoog over.
Geef een reactie