Het is 23:00 uur en ik wilde vroeg naar bed. Toen ik de trap opliep, vertelde ik mezelf dat ik toch nog wat dingen te doen had. Er moest nog een briefje gemaakt worden voor vrijwilligers van de Ruïnekerk en ik had ook nog wel zin om deze column te schrijven.
Wat is dat toch, dat inspiratie altijd op onmogelijke momenten komt. Ik bedoel maar, terwijl ik dit schrijf jankt de kat me de oren van mijn kop. Ik weet niet wat ze wil, maar lekker klinkt het niet. En het is natuurlijk ook al laat. En dat licht van mijn scherm zorgt er straks vast voor dat ik niet meer kan slapen. En godallejezus ik heb de hele dag al getypt en mijn schouder zegt ho. En toch heb ik er weer zin in, in dat stukje tekst.
Het is leuk als mensen zeggen dat ze mijn columns graag lezen. Toch is dat voor mij niet de drive om ze te maken. Het komt ergens diep van binnen vandaan en ik kan er geen nee tegen zeggen. De letters die op je scherm komen, zonder dat je van te voren weet wat ze gaan zeggen, dat is een heerlijk gevoel.
Overdag ben ik veel bezig met het ontwikkelen van nieuwe online oplossingen voor onze klanten. We ontwikkelen inmiddels ook AI-producten waarmee ze makkelijker hun werk kunnen doen. Waar het einde is weet niemand, ik vergelijk de ontwikkelingen wel eens met het heelal, er is geen einde en dat is moeilijk voor te stellen. Wel weet ik dat we en masse gebiologeerd zijn door AI. Ik heb het omarmd maar ben ook gematigd positief. Vooral de ongelijkheid in de wereld baart me zorgen. Maar dat is macro. Micro is het weer anders.
Zo ben ik wel eens bang dat Harry mij op den duur zal vervangen door een gevibecoded scriptje. Niet dat dat goedkoper is, mijn bijdragen aan dit medium zijn, net als mijn bestuursfunctie, een kwestie van vrijwilligerswerk. Maar hoewel ik soms mopper en stress, wil ik het niet missen. En ik denk ook niet dat een AI het beter, menselijker en leuker doet dan ik. Want juist mijn gemopper, mijn humor, mijn vragen en mijn observaties onderscheiden me natuurlijk van de eerste de beste robot. Ik ben van vlees en bloed, net als de lezers van deze stukjes. En dat is wat ons verenigt.
Dus ik ga nu lekker slapen en kijk weer uit naar de volgende dag. Een dag waarop ik me weer kwaad mag maken, mag lachen en mag leven met mijn lieve families, helpen aan een leuk dorp, een mooi bedrijf en voor mijn eigen goede gevoel. Ik ben benieuwd wat AI ervan zegt. Als het model getraind was met een klein beetje humor en doorzettingsvermogen, dan zou het Barry Stevens quoten: “Vooral Doorgaan.”
Slaap lekker allemaal!
Geef een reactie