Stressbal

De jaarlijkse column over het Molenkrocht toernooi, het lijkt een traditie te worden. Dus daar komt ie met de vaart van een afzwaaier, want daar zijn we goed in tijdens deze dagen op de drie leukste gravelbanen van het dorp.

De zenuwen. Daar begint het mee. En bijna iedereen heeft er last van. Die eerste wedstrijd, de toeschouwers met hun neuzen tegen het hekwerk aan. De beste stuurlui staan aan wal is hier echt op zijn plaats. Met een beetje pech speel je op de middelste baan, vol in het zicht en met dubbel kans dat die afzwaaibal een van de andere banen oprolt. “Balletje over” hoor je jezelf roepen, net terwijl degene op de baan naast je staat te serveren. Hup, concentratie weer weg, en bedankt!

Soms, maar nu spreek ik misschien wel een beetje voor mezelf, ben je zelfs heel even blij als je eruit ligt, want dan hoef je die zenuwen niet meer te trotseren. Maar dat is maar een kort momentje, het fanatisme loopt er immers bij de meesten wel af, sommigen staan tijdens de wedstrijd zelfs te mopperen tegen hun dubbelpartner. “Spring er nou eens tussen”, hoorde ik gisteren. En “KOM OP MAN!”. Heerlijk om dit allemaal zo te beleven, de frustraties van een ander zijn natuurlijk beter te hanteren dan die van jezelf. Et voilá, de reden om je neus tegen dat hek te duwen. En de geweldige wedstrijden tegen de avond natuurlijk, optimaal genieten!

Dan zijn er de weersomstandigheden. De genadeloze hitte van de eerste dagen… in het dagverslag las ik dat de spelers er geen last van leken te hebben. Nou, als speler ervaarde ik dat heel anders. De helse zon, niet in je spel komen, na iedere game een halve liter water en even in het kleine randje schaduw tegen de achterwand uithijgen. Later in de week uitwijken naar de zaal vanwege de regen, en dan zo snel mogelijk weer de gezellige baan op, droog gemaakt door het Molenkrochtteam. Altijd al toppers en met het toernooi nog meer.

En al die gele ballen vliegen maar over en weer, van links naar rechts, hoog en laag. Tegen het net en eroverheen. Uren achter elkaar. Die hebben geen last van het weer, niet van de spanning en niet van de eindstanden. De ultieme stressballen.

Nog een paar dagen en de finalisten staan op het veld met bloemen en bokalen, dan zit het er weer op. En dan denken we alweer aan volgend jaar. We gaan weer extra lessen nemen, huren wat vaker een baan, alles om volgend jaar ook de finale te halen. De voorpret begint op de finaledag. Bedankt mooi Molenkrochtteam, voor weer een prachtweek!