Eerste inDRUK

“Bij nader inzien is ze toch veel leuker dan ik dacht.” Dat hoorde ik eens iemand zeggen over mij. Die iemand was een medewerker van een bedrijf waarmee ik zaken deed en waar ik eerder wat streng tegen was geweest omdat de dienstverlenging niet goed genoeg was. Mijn eerste indruk van haar was dat ze niet erg capabel was.

Nadat we de samenwerking hadden verbeterd, werd het contact tussen ons ook beter. Waarna ik haar, tijdens een bezoek, positief hoorde praten over mij. Intussen had ze een aantal hele slimme vragen gesteld en was mijn beeld van haar ook gekanteld.

Oh, die eerste indruk, wat is dat toch een bijzonder fenomeen.

Je kunt je zo vergissen. En als je de tijd had genomen, dan had je misschien wel heel ander beeld gehad. Of als je zelf niet zo’n slechte bui had. Of zo’n goede, want het werkt ook andersom natuurlijk. Een roze bril hebben we allemaal wel eens op gezet, toch?

Mijn leven is een aaneenschakeling van verplichtingen en activiteiten. Zakelijk, privé, alles loopt door elkaar en mijn agenda zit altijd vol. Dus echt tijd voor een eerste indruk heb ik niet altijd. Sommigen zullen me nu corrigeren en zeggen dat ik er geen tijd voor maak. Daar hebben ze gelijk in, maar dat is uiteindelijk wie ik ben: ik race en vlieg door mijn leven dat gevuld is met kinderen, ouders, familie, vrienden, buren, fitnesstrainers, tennismaatjes, docenten, collega’s en zakenrelaties. Het is een aaneenschakeling van alles en iedereen tegelijk en daar vaar ik meestal wel bij.

Maar soms kan ik me wel voor mijn kop slaan. Als ik weer eens te snel denk dat die persoon zeker zo en zo is. Dat die ander het absoluut verkeerd zag. In een wereld waarin we beslissingen nemen in een split second, sneuvelt er wel eens een intentie of ruimte die je eigenlijk had moeten gunnen aan een ander.

Niet dat ik nou zo hardvochtig door het leven ga, over het algemeen ben ik vrij gematigd en ook geneigd tot tweede kansen. Maar, oh zelfkennis, soms ga ik echt veel te kort door de bocht. En dat is niet altijd fair. Dus hoewel ik deze zomer lekker doorwerk en niet al teveel tijd heb om stil te staan, ik heb me wel voorgenomen om niet te wachten tot ik een tweede kans hoef te geven. Dat ik in plaats daarvan de eerste indruk wat meer tijd geef. Laat die split second twee seconden duren en het kan er al heel anders uitzien.

Maar ach, je kan ook niet met iedereen vrienden zijn, toch? Ik hoor het je denken. Dat dacht ik zelf ook. En dat is ook zo. Maar toch, soms zit er een hele mooie wereld achter de persoon die je eerder al had afgeschreven of in een hokje had geplaatst. Dan zijn die twee seconden toch leuker dan die tweede kans.

Ga ik nu weer aan het werk, even iemand bellen die die extra seconde van mijn tijd verdient. Fijn weekend alvast!

Kim