Wat een bakkie

Nou, hij is er hoor, een leuk klein zwart autootje met getinte achterramen, voorzien van airco en centrale deurvergrendeling, 15 jaar oud, nooit buiten gestaan en vast en zeker van een oud dametje geweest. Mijn kinderen hebben een auto met bijna 2 ton aan kilometers op de teller, een afgeragde versnellingspook en voorzien van alleen een WA-tje.

Bedoeld om mijn misgrijpen naar mijn eigen auto te voorkomen, begon dit karretje aan een nieuwe toekomst. Een toekomst in handen van een 22- en een 20-jarige student, die de auto gaan delen. Als inwoner van Utrecht zal mijn zoon er minder gebruik van maken dan mijn nog thuiswonende dochter, waar tegenover staat dat hij ‘voorrang’ heeft op de auto, zodra hij hem nodig heeft, staat hij tot zijn beschikking.

En hup, weg waren ze, mijn zoon en zijn vriendin, in het zwarte bakkie richting Utrecht op Paaszondag. Om op Paasmaandag 1 april terug te keren vol verhalen. Waar ze hem geparkeerd hadden, dat dat gratis was en toch op maar 10 minuten van hun etage in het centrum van de stad. Met plannen en ideeën voor ‘striping’, een nieuw stuur en oh ja, had ik wel eens gehoord van ‘precisieparkeren met de handrem’? Je zou van minder de zenuwen krijgen.

Intussen had mijn dochter gezorgd voor de praktische zaken in de auto. Een verbandkit, startkabels, veiligheidshesjes, op alles voorbereid. Wat zoonlief wel goed vond maar misschien toch allemaal een beetje overdreven.

Maar toen ze bij de Febo een hamburger gingen halen en daarna de beslagen ramen wilden schoonmaken met de airco, deden ze dat zonder de motor aan te zetten. Waardoor de startkabels al op dag 1 heel goed van pas kwamen. En nee, dat was geen 1 april grap.

Wat een heerlijke actie, zo’n autootje. Want niet alleen heb ik mijn eigen vrijheid wat meer terug, nee, dit gezamenlijke project zorgt voor contact, een klein beetje gedoe en vooral een heleboel gelach. Nu alleen nog een naam bedenken…. en dat mogen ze samen doen. Want ik pak mijn auto om mijn eigen weg weer te vervolgen.