Heimwee en ik ben er nog niet eens

Ik heb een beetje heimwee en ik ben er nog niet eens. Dat is een cryptische omschrijving van wat ik ervaar deze dagen. Hoewel ik niet zoveel tijd heb om er teveel bij stil bij te staan, want het is het oude liedje: mijn agenda is bomvol en Kim loopt weer eens ouderwets over. “Nee zeggen is niet zo moeilijk.” Die opmerking krijg ik dan te horen en dat woord is inderdaad niet moeilijk en super helpend bij drukte. En ze moesten eens weten hoe vaak ik het gebruik, veel vaker dan vroeger. Maar mijn ambitie is niet veranderd en wie iets wil, zal er iets voor moeten doen. De calvinist in mij wint het sowieso wel vaak van de katholieke genen.

Maar dat te weinig nee zeggen en te druk zijn heeft ook een voordeel. Je denkt wat minder na over de dingen die spelen in je leven. En natuurlijk betaal je een keer de prijs, ook ik zit wel eens met mijn handen in mijn haar op een ineens rustige zondag, dan stromen gedachten filterloos door mijn hoofd. Gelukkig is het tennisseizoen begonnen, voor mij is niets zo ontspannend als een wedstrijdje Roland Garros op Eurosport. Ik sport zelf ook ongeveer vijf keer per week en die uitlaatklep is ook geweldig.

Goed, maar waar ga ik heen met deze uitwaaier? Ik ging het hebben over heimwee. Ja, kijk, bewijs, ik heb mezelf alweer afgeleid binnen de eerste tien seconden van dit stukje. Om maar niet dieper te gaan. Maar als zelfs sporten en sport kijken niet helpen, is het gevoel gewoon onontkoombaar en dan kun je het maar beter recht aankijken.

En dat doe ik met deze. Heimwee. Ik heb heimwee naar vroeger, toen mijn kinderen jonger waren en ze nog thuis waren en alles koek en ei was. Deze roze bril doet geen recht aan de toestanden die het alleenstaand ouderschap met zich meebrachten, maar dat vergeet ik voor het gemak even. Ik schreef al vaak over het gemis van kleverige knuistjes, het warme koppie dat tegen je rug leunde als je naar huis fietste, de eindeloze vragenstroom over allerlei onderwerpen en de voor mij briljante herinnering van ruim 15 jaar geleden aan de powerpointpresentatie vol schattige kittens, in de strijd om hun vader en mij over te halen toch vooral een kat te nemen. Gevolg: twee poezen die tot op de dag van vandaag bij mij in huis wonen, klauwenvol geld aan dierenarts, speciaalvoer en medicatie kosten. Om de aandacht en oppas niet te vergeten, want ja, ik ben mijn eigen leven aan het leven en daardoor ben ik ook regelmatig de deur uit. Maar geen klachten hoor, ze zijn onlosmakelijk met ons en mij verbonden, en daarmee ook met dat verleden waar ik dus een beetje heimwee naar heb.

Ik schreef ‘ik heb een beetje heimwee en ik ben er nog niet eens’. Dat is vatbaar voor dubbele interpretatie. Want ik vertrek volgende week met mijn dochter naar Beijing, we gaan op bezoek bij mijn zoon en haar broer. Hij loopt vijf maanden stage in een andere wereld, een wereld waar hij de taal niet spreekt, de mores niet kent en waar zijn geliefde ook niet is. Dat doet hij met verve, maar makkelijk is het niet altijd. Dus mijn mooie kind heeft soms ook wat heimwee en juist dat maakt weer dat ik heimwee naar hem heb. Ik kijk uit naar hem.

De tweede manier om er naar te kijken is dat ik nu al heimwee heb terwijl mijn kinderen nog maar twintigers zijn en nog een heel leven voor zich hebben. Hoe moet dat over tien jaar? Over twintig jaar? Wordt mijn heimwee naar toen steeds groter? Wordt de heimwee groter omdat we in de tussentijd nog meer herinneringen hebben gemaakt? Of misschien te weinig?

Mijn brein draait overuren om dit schijnbaar simpele woord, heimwee, te duiden en op zijn plek te zetten. In de tussentijd raast het leven voort en heb ik zelfs een beetje heimwee naar mijn eigen jeugd. Met het mooie weer van vorige week dacht ik, liggend op de stretcher bij mijn strandhuisje en dus meteen weer bedolven onder gedachten, terug aan mijn eindexamenperiode. Die bracht ik volledig door op het strand, ik oefende in het zand de proefexamens Frans en worstelde me door de terminologie voor het Aardrijkskunde examen. Met een groep vrienden. Ik realiseer me nu dat ik in die periode dus weinig thuis was. Ik verwacht dat mijn moeder toen met precies hetzelfde worstelde en nog steeds worstelt als ik: heimwee naar iets waar je nog niet eens bent.