Ik ben ook maar een mens

We hebben het er al vaker over gehad: je algoritme bepaalt in welke bubbel je leeft. Dat was vroeger niet anders, alleen toen heette het verzuiling. In onze gedigitaliseerde samenleving lijkt alles sneller te gaan, lijkt alles anders te zijn, lijkt niets meer wat het was. Maar uiteindelijk is ook nu niets wat het lijkt en blijft de mens wat ie is: van vlees en bloed, met emoties en een bottenstructuur.

Inmiddels delen we de planeet met wat AI-bots, denken we steeds wat minder zelf na en draven we volgens sommigen als een kudde richting de afgrond. Dat lijkt mij onzin, de natuur is sinds de oerknal steeds weer onoverwinnelijk gebleken en hoe je het ook bekijkt, de mens hoort als soort onlosmakelijk bij moeder aarde. Onze driften worden nog altijd bepaald in ons oerbrein, daar verandert de technologisering niets aan.

Het enige wat je natuurlijk wel moet blijven doen, is je verstand gebruiken. Nou, en daar schort het toch wel behoorlijk aan bij sommigen. Soms schaam ik me voor onze soort. Bijvoorbeeld bij personen die de boventoon voeren in het nieuws. Nu is dat wat je als nieuws ervaart tegenwoordig nogal subjectief, want algoritme. Maar in zijn algemeenheid mogen we wel stellen dat de heer T. in alle headlines voorkomt, met uitspraken en foto’s. Waarbij de gevolgen voor iedereen nogal groot zijn. En ook al veranderen de gebeurtenissen steeds weer, de menselijke emoties blijven hetzelfde. Haat door angst, geluk door liefde, boosheid door stress.

In tegenstelling tot mijn dochter, ben ik wel fan van AI-hulpmiddelen. Een kritische fan. Ik gebruik op dit moment graag Claude. Omdat die het een stuk beter doet dan ChatGPT, daar ben ik totaal op afgehaakt. Die praat alleen maar met je mee, draalt, slijmt en maakt hele stomme fouten. En heult bovendien met die malle mr. T. Het is een beetje als die hielenlikkende collega waar je niets aan hebt en waar je vreselijk de kriebels van krijgt: soms komt er iets zinnigs uit maar na verloop van tijd weet je niet meer wat waar en niet waar is. Claude is lekker duidelijk over zijn beperkingen, heeft weinig hallucinaties en wordt gemaakt met een ethisch kompas. Zolang dat duurt natuurlijk, ze blijven daar uiteindelijk ook maar mensen… (reden genoeg dus om zelf te blijven nadenken).

Maar ik gebruik het echt niet voor ieder wissewasje. Want behalve dat ik graag zelf wil blijven nadenken en mijn brein wil blijven trainen, vind ik het ook onzin om extreme hoeveelheden water en elektriciteit te verspillen alleen maar omdat ik snel wil weten of een groene appel gezonder is dan een rode.

Maar soms is het wel heel prettig, vooral in mijn werk heb ik al heel wat saaie opdrachten makkelijker gemaakt met mijn nieuwe vriend. En moet ik toch oppassen dat ik zelf ook blijf nadenken. Want ja, ook ik ben maar een mens….