Tijd voor een vriendje

En daar gaat regelneefje. Nichtje. Maakt niet uit. Ik bedoel mezelf gezien vanuit vogelperspectief. Ze vliegt van hot naar haar, schakelt in MACH5 tussen zorgmodus naar een harde zakelijke beslissing. Heeft nanoseconden beschikbaar voor het huishouden en gaat door de geluidsbarrière onderweg naar de dansvloer. En dan vraagt iemand me voor de zoveelste keer: “Heb jij eigenlijk wel tijd voor een vriendje?”

Ik stond pardoes stil en zag mezelf, in de spiegel. Vroeg me ineens af wat ik van die vraag vind, maar vond geen antwoord. Onschuldige, legitieme vraag, toch? Ik had echter net een filmpje gedeeld over vragen die wel aan vrouwen maar nooit aan mannen worden gesteld op de werkvloer en tijdens sollicitatiegesprekken. De honden lusten er geen brood van en het is inmiddels 2025.

Ik zocht intussen naar mijn reactie. Was dit nou een normale vraag? Ik heb immers inderdaad weinig tijd en denk daarbij altijd dat, indien er een leuke vent op mijn pad komt, ik er dan gewoon tijd voor ga maken. Want de liefde, die laat je niet liggen. Of lopen. Dus dat was mijn antwoord. Want ja, ik gaf antwoord.

Maar intussen vroeg ik me dus nog steeds af wat ik van die vraag vond. En of die vraag, gerust onbedoeld, iets seksistisch heeft of eigenlijk helemaal niet. Maar ja, mezelf deze vraag stellen is hem beantwoorden. En voor ik een grote vergissing bega, vervolg ik even mijn eigen onderzoekspad. Loop je mee?

Want ik weet het: we zijn momenteel een beetje in de war. Gepolariseerd. Het ‘voelt’ soms alsof overal iets achter wordt gezocht. Zoveel reacties op ‘woke’, terwijl dat uiteindelijk over niets anders gaat dan gelijkheid. De rest is wat mij betreft ruis op de lijn, aan alle kanten. Gendervrijheid wordt als een bedreiging gezien, maar ook tot in het extreme geventileerd. Ruis. Chaos. Maar ik hou wel van die chaos, zo kunnen we met elkaar uitzoeken waar we elkaar kunnen vinden. Zonder wrijving geen glans. Maar goed, ik wijd weer eens teveel en te abstract uit, even terug naar de basis. In die basis ben ik een groot voorvechter van vrijheid, maar dan wel met de verantwoordelijkheid die daarbij komt kijken. Verwar vrijheid wat mij betreft niet met vrijblijvendheid.

‘Heb je wel tijd voor een vriendje?’ Ik ben een vrouw met een heel rijk en vol leven, vol geluk en mooie ervaringen. Met kinderen, werk, veel familie, veel vrienden, een column en een bestuursfunctie. Ik ken veel mannen die ook zo’n vol leven hebben. En ik vraag me dus af of zij die vraag ook wel eens gesteld krijgen. Daarom hier toch even een rondvraag aan de mannelijke, single en drukke lezers: krijg jij deze vraag ook wel eens gesteld? Of je wel tijd hebt voor een vriendje? Of vriendinnetje, mag ook natuurlijk. Of non-binair, I do care. Dan kom ik er misschien achter of ik er teveel van maak, of dat er toch ook hier ergens iets zit wat mijn vrijheid beknot.

Misschien is het tijd voor een vriendje, dan krijg ik die vraag niet meer. Oh verrek, daar is het antwoord.