Letterverslaving

De dochter van een vriendin blijkt verkering te hebben met een jongen die 18 jaar geleden in groep 1 bij mijn zoon in de klas zat, toen wij nog in Amsterdam woonden. Twee kleuters die wel eens met elkaar speelden op het schoolplein blijken nu een gemene deler te hebben in het kind waarmee mijn zoon zijn vroegste jeugd doorbracht: de dochter van mijn vriendin.

Behalve het toeval, vind ik het ongelooflijk hoeveel informatie ik in mijn hoofd heb zitten. Informatie waarvan ik niet weet dat het er in zit, tot er een moment komt dat het plotseling wordt aangeboord. Het wacht geduldig op het moment dat het tevoorschijn mag komen en springt er dan uit met duizend kleine bijgedachten: ik weet hoe zijn moeder heet, zijn vader, zijn zusje, waar ze woonden, dat ze al lang geleden gescheiden zijn, wat zijn moeder voor werk deed en hoe de broer van de vader heet.

Stel je toch eens voor dat je je brein zou gebruiken tot waar het toe in staat is. Als ik dit zo bekijk, gebruik ik nog geen tiende van de mogelijkheden. En met dat kleine deel kom ik al een heel eind. Maar hoe, hoe gebruik je die hersencelletjes nu zo dat ze echt voor je gaan werken?

Want heel eerlijk: ik speel best wel veel spelletjes op mijn telefoon. En hoewel dat gerust ook allerlei verbindingen zal maken in mijn brein, heb ik niet het idee dat ik er veel wijzer van word, op zijn hoogst wat sneller. Van DuoLingo leer ik dan weer wel heel veel, ik kan me intussen redelijk verstaanbaar maken in het Spaans en dat allemaal dankzij de lessen op mijn schermpje.

Maar laatst stuurde een vriend mij een paar artikelen door uit het NRC. Heerlijke, goed geschreven en lange stukken waar ik van genoot, wijzer van werd, van ging nadenken en om moest lachen. Een column die me deed tranen, omdat de woorden me raakten en zo mooi waren opgeschreven.

Dus mijn goede voornemen: ik ga weer meer lezen. Die stapel boeken naast mijn bed, ik ga ze aanraken, openslaan, lezen en uitlezen. Ik wil artikelen lezen, alles waar ik van ga nadenken tot me nemen en er lekker over bomen. Food for thought, om het maar even populair te zeggen.

Eigenlijk terug naar de basis. Want vroeger las ik alles wat los en vast zat, verloor me in verhalen en kwam dan in een flow, ineens was het dan middernacht en bleek ik al vier uur onafgebroken met mijn neus in dat verhaal te zitten. Tegenwoordig doe ik alles snel, snel, snel. Ik heb het altijd druk, druk, druk en ik ken dat heerlijke gevoel dat mijn vroegere letterverslaving mij gaf bijna niet meer. Behalve in de vakantie.

Ik ga mezelf zo verwennen met de nieuwste Adriaan van Dis. Dus mij niet bellen: ik ben bezig!