Toe aan vakantie

Ik vertrek zaterdag voor een mini-break naar de Spaanse Sierra Nevada. Paar dagen skiën met familie. Daar heb ik ontzettend veel zin in. Het is ook alweer een tijd geleden dat ik weg ben geweest, mijn laatste echte vakantie is alweer bijna twee jaar geleden. Let op: dit zeg ik niet om te klagen, het heeft alleen wel alles te maken met dit stukje tekst.

Om me heen hoor ik iedere dag wel iemand zeggen: “Ik heb vakantie nodig.” Of: “Ik ben er zo aan toe.” ‘ Work hard, Play hard’, dat is ook zo’n opmerking.

Maar bijna altijd als iemand dit soort woorden en zinnen uitspreekt, bekruipt mij een gevoel. Misschien is het een bijna calvinistische inslag. Maar ik denk dan: ‘Superleuk dat je er even tussenuit wilt, lekker doen! Maar hoezo ben je er zo aan toe? Je komt toch niets tekort? Je gaat een paar keer per jaar op vakantie, hebt een mooi huis, vaak succesvolle kinderen. Jij hebt kleine zorgen, geen grote’. Meteen daarna denk ik dan: ‘Niet oordelen, Klaver, je weet er lang niet alles van en iedereen mag lekker doen waar hij zin in heeft’.

Maar als ik dan de ontwikkelingen in de wereld zie, met ontheemde mensen die alles kwijt zijn geraakt, zelfs hun kinderen. Ver weg van hier en tegelijkertijd zo dichtbij, dan weet ik soms heel even waarom ik die gedachten heb. Zij denken niet aan vakantie, ook al zijn zij er wel heel erg aan toe. Ze spreken dat niet uit, zijn alleen maar bezig met survival.

En nee, je kan deze werelden niet met elkaar vergelijken, dat begrijp ik ook wel. Maar ik beschrijf even hoe het dan in een split second in mijn hoofd werkt.

En ik gun iedereen zijn vakantie(s), dagtripjes, minibreaks en citytrips. Mezelf ook. Het is fijn even weg te zijn uit je omgeving, tot rust te komen, leuke dingen te doen, lekker te eten en op te laden. Natuurlijk. En ook nodig om in jouw leven te kunnen blijven functioneren en blij te blijven.

Maar ik mis soms toch wat nuance in al die opmerkingen. En dat viel me ineens op. Al die zinnetjes beginnen met IK. En natuurlijk mag je goed voor jezelf zorgen. Dat lijkt me ook heel gezond. Maar als het vanzelfsprekend wordt dat je op vakantie kunt gaan wanneer je wilt, dat je op het moment dat je voelt dat je ‘er even tussenuit wilt’ ook meteen kunt boeken, dan ligt het in de lijn der verwachting dat je die mooie zinnetjes ook als een soort vergoelijking gebruikt. Een excuus. En daar zit een maniertje in dat ik slecht trek. Zeg dan gewoon: “Ik wil er even tussenuit.” Of misschien zelfs wel: “Ik kan het doen dus waarom zou ik het laten?”

Misschien denk ik te diep na en verwacht ik teveel van anderen. Ik ben duidelijk aan vakantie toe….