Ik vertrouw er gewoon op!

Nu iedereen uitgever is geworden, brult de informatie niet in maar langs je oren. Er is zoveel gaande, dat je niets meer hoort. Het is teveel om te registreren, echt te beleven. Want wie weet er nog wat je gisteren aan influencerfilmpjes op Instagram zag? Weet je nog wat je deed toen je hoorde dat er bommen op Iran gegooid werden? Het lijkt of alles vluchtig is en zonder filter, een oorlog lijkt wel net zo erg geworden als een opmerking van een gekkie op X.

Ik weet, net als iedereen die het bewust meemaakte, nog precies waar ik was en wat ik deed toen het nieuws van 9-11 mij ter ore kwam. De wereld stond stil en ik bleef aan de buis gekluisterd. Ik was ontzet en hield mijn zwangere buik extra stevig vast. In wat voor wereld zou mijn kind ter wereld komen?

En dat is 25 jaar later niet anders. Ja, de hoeveelheid informatie die tot je komt is eindeloos en schiet vaak het doel voorbij. Het zorgt voor ruis op je lijn, misschien voor onzekerheid, voor korte momenten van plezier. Rustig word je er niet van. En ook nu denken mensen na over de wereld waarin ze hun kinderen verwelkomen.

Maar is dat niet van alle tijden? Verandering maakt onzeker. We weten het gewoon even niet. Wat gaat AI met ons doen? Maar wacht even, stelden we ons die vraag niet ook toen het internet zijn intrede maakte? Daarmee zou de wereld compleet veranderen. En dat is ook gebeurd natuurlijk. En ook weer niet. En we zijn er nog.

Ik maak me niet zo’n zorgen. Probeer recht te blijven denken en doe mijn best om algoritmes te blijven veranderen. Toen een verkering uitging zat ik na een week vast in berichten van lifecoaches en opmonterende oneliners. Gelukkig had ik het door en ging ik weer veel Italiaanse kookfilmpjes liken. Toen de spaghetti uit mijn neus kwam zocht ik actief naar grappige kattenfilmpjes en ga zo maar door.

Momenteel word ik op al mijn social kanalen non-stop geconfronteerd met women-empowerment. En zolang een Vrouwendag nog nodig is om aandacht te vragen voor ongelijkheid op alle fronten, blijf ik daar gezellig hangen. Zo heb ik het idee nog enige regie te hebben over wat ik belangrijk vind en waar ik me voor uitspreek. Want dat is voor mij de wereld waarin ik mijn kinderen heb verwelkomd. Zelf denken, zelf regelen en het komt altijd goed, ook als het niet zo is.

De tijd zal het leren of dat genoeg was. Ik neem mijn eigen advies maar weer eens ter harte. Ik vertrouw er gewoon op!