Ice, ice, baby

Terwijl ik dit schrijf, is de wereld buiten helder wit. Wakker worden met een pak sneeuw is altijd weer een mooie verrassing. Buiten liep ik met de hond, haar pootafdrukjes zichtbaar in de verse sneeuw, het voelde als een belofte.

Het was ook koud, met mijn muts op m’n kop en mijn sjaal in mijn kraag liepen wij samen door dat winterwonderland. En zoals altijd als het koud is, kwam het nummer Ice, Ice baby in mijn hoofd. Het zingt daar gedurende het winterweer. Altijd word ik er vrolijk van.

Maar vandaag niet. Hoe is het mogelijk dat, als je geniet van het winterse weer en een grappig liedje, je vervolgens door associeert naar ICE, meteen door naar een kogel door het hoofd, naar overheersing en tirannie. Hop, met 1 gedachte zat ik in het drama dat nu VS heet. Verdrietig werd ik ervan en met mij heel veel anderen.

Als je vaker mijn stukjes leest, dan weet je dat mijn vrijheid me heel erg lief is. Daar strijd ik voor, daar ben ik mee bezig, ik neem het niet voor lief. Het is een thema in mijn leven, evenals dat ik vind dat de vrijheid voor iedereen evenveel moet gelden. Ik denk niet dat ik iemand kwaad doe met die overtuiging. Maar wat als de wet je niet meer beschermt en je ineens moet gaan oppassen met wat je zegt, doet of denkt. Zoals dat op veel plekken op de wereld zo is. Dus vanochtend dreef ik in gedachten en met mijn hart naar Minneapolis.

Ik wilde terug naar die witte deken, naar de ijle sneeuwlucht, naar de ongereptheid van de ochtend. Daar wilde ik zijn met mijn gedachten. En niet bij die zwarte deken. Dat realiseerde ik me direct nadat de zwaarte me even de adem had benomen.

Het enige wat ik kan doen is het tikken van deze column en zorgen dat ik positief blijf. Dat doe ik door te genieten van alles wat het leven hier ons biedt: de prachtige natuur, de schoonheid, de restaurants, de kroegen en vooral de bijzondere mensen.

Ik ga er dan ook weer lekker op uit, de vrijdagmiddagborrel, praten met al die leukerds die ik vanzelf tegenkom. Een klein dansje in de Tav. Omdat ik een wil blijven met elkaar, want dat hebben we wel in de hand. En dan associeer ik meteen nog even verder naar een ander liedje, waar ik altijd als van zelf terecht kom bij de eerste zonnestralen. Ga je mee?

That’s where we wanna go. Way down in Kokomo.