Frau mit Hund

Afgelopen week liep ik bij ’t Hof een rondje met de hond, altijd fijn. Toen ik naar de auto liep bij de parkeerplaatsen, hoorde ik achter me iets murmelen. Ik sloeg er geen acht op. Liep met mijn hoofd in mijn capuchon, het regende. De stem werd iets luider en ineens hoorde ik hard achter me: Halloooo, Frau mit Huuuund….!!!!! Oh, het was voor mij. Er was een kassabonnetje uit mijn zak gevallen en de beste man wilde mij dat teruggeven.

Terwijl ik instapte bleef het me dagen. Frau mit Hund. Vroeger was ik Meisje met Krullen, Puber met Puisten, Lekker Ding met dikke *, Vriendin met Pretogen, Vrouw met Man, Moeder met Kind, Collega met Stress en later Ex met Zorgen.

En nu mijn leven in topvorm is, ben ik Frau mit Hund. De kinderen zijn de deur uit, mijn carrière gaat in sneltreinvaart, ik ben blij, positief, doortastend. En toch is er altijd iets dat mij lijkt te moeten definiëren zonder dat ik me daar bewust van ben.

Nee, niet schrikken, ik bedoel dit helemaal niet dramatisch. Natuurlijk moest die man mij even roepen, Frau mit Hund, meer was het ook niet natuurlijk. Voor mij was hij een Man met Stem. Maar ja, je gedachten kan je moeilijk keren, dus zo kwamen al die beschrijvingen even bij me terug.

En al die beschrijvingen tezamen, was en ben ik dat dan? Klopt de definitie? Was dát wat ik op dát moment liet zien, ook wat ik zelf beleefde en wat ik leefde? En als je dat doortrekt, wie ben je dan echt? Een beetje filosofisch op de late avond mag wel, toch? Vrouw met Gedachten.

Door deze inductie begreep ik dit: ‘dat wat je ziet, dat is wat jij ziet’. Alleen jij beleeft, ervaart en denkt dat op dat moment. En dat hoeft helemaal niet per se te zijn wie en wat die ander echt is. Denk daar eens aan op 29 oktober.