1-0 voor zelfkennis

Mijn hoofd bonkt een beetje en er komt weinig uit mijn pen, die in mijn geval toetsenbord heet. Ik ben moe, het liefst kruip ik op de bank, koppie thee en een goed boek erbij. Maar in plaats daarvan doe ik wat ik altijd doe: ik vermens me, open een nieuw tabblad in mijn browser en ga aan de slag.

Altijd aan het werk, altijd bezig, meestal volop genieten en mooie dingen doen. Mijn lokale wereld wat mooier maken, op de bres tegen onrecht, geld verdienen, scoren en delen. Heel veel zaaien, helpen groeien, oogsten. Ruimte maken, doorpakken, doorzetten.

Toen ik vanochtend opstond en voelde dat mijn lijf protesteerde, had ik kunnen stoppen. Maar ik kleedde me aan, wandelde met de hond, smeerde een boterhammetje en kroop achter mijn computer. Wilde aan deze column beginnen en keek ineens tegen een wit scherm. En waar ik normaal gesproken geen weerstand voel, was het vanochtend voor het eerst in hele lange tijd dat ik er geen zin in had.

Geen zin om te schrijven?! Wat ging er mis? Dat is echt niets voor mij, ik wil altijd in de pen klimmen. Was ik te druk geweest de laatste tijd? Heb ik teveel aan mijn hoofd? Twijfels over deze column? Mogelijkheden te over. Ik kreeg bijna keuzestress.

Maar het mooie aan keuzes is dat je kunt kiezen. Dus ik koos voor ‘te druk geweest’. En dat is ook zo. Ik zal jullie niet vermoeien met mijn dagelijkse bezigheden, maar neem van mij aan dat je, als je ambitie hebt en dingen wilt blijven bereiken, dan ook veel te doen hebt. Veel te denken, veel uit te voeren, veel op te pennen, veel te praten en veel te ervaren. Non-stop. En als je niet oppast, lijkt je leven op een lange avond scrollen op je telefoontje: er komt geen einde aan. Geen aantrekkelijk scenario wat mij betreft, want wie wil er nou altijd met een gebogen nekkie op een schermpje turen?

Dus ik heb mijn goede voornemen, zo een die je het gehele jaar door maakt en niet alleen op 1 januari op Instagram post, weer van stal gehaald. Tussen het werken door pauzes nemen, rustig aan tafel lunchen in plaats van gejaagd op 1 been staand aan het aanrecht, een iets langer rondje met de hond en dan echt genieten van de polder, waar is geoogst en waar de Fuutbabies hun dons hebben verloren en vol overtuiging onder water duiken om een paar meter verderop weer naar boven te komen, kortom de polder die zich opmaakt voor de herfst. Met aandacht in het leven staan.

En ook al weet ik dat ik gerust weer in mijn oude patronen zal rollen, dat ik mezelf weer over de kop werk tot ik niet meer kan, ik denk toch dat dit doorlopende voornemen mij helpt om in balans te blijven. En daarom, juist daarom, staat er nu toch een tekst op mijn scherm. En is de weerstand verdwenen. 1-0 voor zelfkennis!