Zwarte handen en geluk

Terwijl ik dit schrijf zit ik nog een beetje nahijgend achter mijn computer. Een deadline in mijn nek, een werkdag achter de rug en ik wilde na al dat bureauwerk vanmiddag nog even naar buiten. Voor ik het wist stond ik met de buurt-grasmaaier onze gemeenschappelijke tuin te maaien. Daarna nog even met de graskanter onder de bankjes, die grote bak vol gras ging vervolgens de groene bak in. Eenmaal weer binnen keek ik in de spiegel en dacht: ‘Da’s niet handig, in je witte, nette shirtje aan de slag met aarde en planten.’ Maar t leed was al geschied en we hebben een wasmachine. En een deadline.

Wat is het toch dat ik graag mijn handen in de volle grond zet? Dat ik altijd zwarte handen heb net voordat ik me keurig ergens zou moeten vertonen? Weer met dat nagelborsteltje aan de slag moet, omdat ik het werken met tuinhandschoenen niet prettig vind? Wat maakt dat ik in die hele kleine tuin van mij toch altijd weer groenten kweek, zorg dat de wilde bijen plek hebben, veel bloemen en kleur om me heen verzamel? Oogst en opeet. En al is mijn huis soms een zooi, en is ook dat moestuintje niet echt mooi en alleen voor mij en de mijnen een (be)grijpbaar geheel, er zit voor mij geluk en liefde in dat stukje natuur hier rond mijn doorzonnetje.

’s Ochtends loop ik vanuit mijn huis bijna direct de polder in. Het landschap is nu op haar mooist. De weilanden van boer Jeroen doen denken aan de glooiende landschappen in Zuid-Frankrijk. Eenmaal gemaaid ruikt dat hoge gras vol bloemen, granen en klavers zo ontzettend lekker. De koelte van de Kapellaan, een meerkoetenstelletje dat, heel gek, iedere dag een pul extra achter zich aan heeft zwemmen, de moestuinen bij de Schapenlaan, het karrespoor met de grazende paarden. Iedere dag lijkt hetzelfde en is toch totaal verschillend van de vorige.

Dat alles bij elkaar zorgt voor mij voor een verbinding die ik in de razende dag al snel vergeet. Daar waar ik overdag vaak in volle vaart ‘door moet’, geen tijd heb voor een uitgebreid belletje met mijn kind en ook niet voor het schuldgevoel daarover, daar waar iets of iemand zonder uitzondering belangrijker is dan ikzelf, waar een klant altijd voorrang krijgt, waar ik vergeet dat iemand jarig is en waar ik soms van A naar B jakker en niet eens meer weet dat ik dat stuk gereden heb, daar zijn dan die planten en de geur van de aarde of het hooi. Het moment dat ik even een boon opbind of een tomatenplant dief, of met de hond een stuk ga lopen langs al die mooiheid hier vlakbij, dan valt de tijd van me af. Ik kom in een flow, dezelfde als die ik heb als ik verdwaal in een mooi boek.

Nou ja, eigenlijk is dit dus een ode aan waar ik mag wonen en aan alles om ons heen. En ik neem me weer voor: kijk eens wat vaker om je heen, ook overdag als je het zo druk hebt. Het geluk ligt binnen handbereik.