Boemerang ouder

Ze wast, ze droogt, ze danst, ze slaapt
Ze werkt, ze reist, ze leert, ze stresst
Ze lacht, ze huilt, ze leeft

Ze komt, ze gaat,
Ze blijft, ze vertrekt

Mijn dochter heeft geen kamer meer en is weer thuis. Af en toe dan, op dit moment logeert ze een paar weken in een heel leuk huis van mijn neef, midden in Amsterdam. En daarna komt ze weer hier. Een moderne term hiervoor is het boemerang-kind. Ik vind dat zelf niet zo’n leuke term, maar het dekt de lading. Kind gaat het huis uit en komt af en toe weer terug, om vervolgens weer te vertrekken en daarna weer terug te komen.

Met de huidige huizenmarkt is het onontkoombaar. En in mijn optiek voor niemand prettig. Ben je net gewend aan de stilte in huis, is ineens de wasmand weer vol en de koelkast weer leeg. En als kind moet je ineens weer voldoen aan de regeltjes van thuis. En hoe gezellig het ook is, je moet toch weer afspraken maken over de afwasmachine en het doekje over het aanrecht.

Zelf voel ik me een beetje een boemerang-ouder. Het ene moment heb ik actieve dienst, het andere zit ik langs de zijlijn te wachten op een appje.

We maken er gewoon weer iets heel moois van. En weer en weer. Ach, vroeger zag ik een boemerang als iets magisch. Wilde er altijd al een hebben. Is het eindelijk zover!