Deze week stond voor mij in het teken van tropische verrassingen, vriendschap en liefde. Ik was eerst een paar dagen met vriendinnen aan mijn geliefde Costa del Overvloed, te vinden op het zuidelijkste stukje Spanje, recht aan zee en met een uitzicht om je vingers bij af te likken. De cocktails stroomden, de grappen rolden, de vriendschap bloeide en mijn hart was vol. Wat kan het leven rijk zijn en wat is het fijn om dat te delen met mensen die dat ook niet vanzelfsprekend vinden.
En god wat ben ik blij met vriendinnen die, net als ik, nooit hun kinderlijkheid zullen verliezen. We sprongen in zee met snorkels en waterpistolen en lachten elkaar keihard uit als je niet kon blijven staan op het subboard. Met door de zon gebleekte haren, nog zout van de zee, reden we naar de visafslag voor schalen ‘a compartir’ met de beste gebakken vis, calamaris, almejas, pulpo en ‘a bottle of million dollar’ huiswijn voor nog geen tientje. Niets geen opzitten en spuitende champagneflessen aan een privétafel in de club, nee, met deze dames heb je niets meer nodig. Ik hou van ze en zij van mij. Onvoorwaardelijk. Ook met zeewier in m’n bikinibroek.
Van dit tropische uitje liep mijn week via een paar werkdagen over in vandaag, Hemelvaartsdag. Een mooie dag om mijn Moederdagcadeau te verzilveren. Het werd een trip down memorylane naar het Wereldmuseum. Vroeger heette dat het Tropenmuseum en ik kan niet tellen hoe vaak we daar geweest zijn toen we nog in Amsterdam woonden en mijn twee allerliefste schatten nog klein waren. Hele rituelen hadden we daar, van clandestien parkeren tot spelen bij een fonteintje voor de deur, van de wisselende tentoonstellingen in het kindermuseum tot de vaste collectie. De kinderen konden daar zelf wel de rondleidingen geven, zo thuis waren ze er.
Dus toen ze mij een bezoekje aan ‘nu en toen’ cadeau gaven, dacht ik meteen: wat een topcadeau en let’s go! We hebben enorm genoten, van het gebouw, de tentoonstellingen en van een bijzondere expositie die als een heus cadeautje voelde: Poetry of the People. Deze ging over de rol van poëzie in West-Azië en Noord-Afrika. Het was prachtig en we waren alle drie bijna tot tranen geroerd aan het einde. Een bijzondere ervaring die mij weer eens deed beseffen dat kunst en cultuur echt verbinding kunnen maken, ook als je dat zelf niet altijd makkelijk vindt. En als je zo’n ervaring dan ook nog eens deelt met je geliefden, dan voel je je echt verbonden. Met elkaar en met de wereld.
Nou, misschien is dit wat intens leesvoer inmiddels, maar ik zou zeggen: ga eens voor die verbinding, bezoek die tentoonstelling, maak een cocktail of neem een duik in zee. En daarvoor hoef je echt niet helemaal naar Spanje, want ook wij wonen aan de Costa del Overvloed!
Single Parent Toolbox 
Geef een reactie