Reflectie en de hond

Laatst had ik een bijeenkomst die ontzettend leuk was en wat uitliep. Ik hoorde mezelf zeggen: “Ik moet gaan, de hond zit alleen.” Ehhhh, oke …. de kinderen zijn de deur uit, maar ik heb niets geen eigen leven nog, want de hond zit alleen. Ik moet er ook wel om lachen: het zorgen, regelen en denken voor anderen zit zo in me gebakken, dat ik denk dat het genetisch is geworden. Daarmee geef ik kwaliteiten door die eerlijk gezegd ook valkuilen zijn.

En dat is nu precies waar dit stukje over gaat. Want met letterlijk wat meer ruimte, komt ook plotseling en onontkoombaar meer ruimte voor reflectie. Die reflectie bevat vaak een oordeel, want ik denk momenteel veel na, bijvoorbeeld over mezelf als moeder. En die gedachten gaan vaak over wat er niet goed ging, waar en wanneer ik steken liet vallen. Daarmee steekt vervolgens en ook onontkoombaar een schuldgevoel de kop op. En zo draai je rond in kringetjes, met je hoofd op je kussen, midden in de nacht.

Oh, als die gedachtenstorm eens zou gaan liggen, wat zou er dan een ruimte komen voor de mooie herinneringen. Want god, wat heb ik genoten van ze. Die lieve snoetjes, het lachen om dat wat op ’t oog niets leek, nog even bij je in bed kruipen. Van rompertjes aan de waslijn tot het samen plakken van banden op zondagavond 22:30 uur. Op dat moment vast voer voor gemopper, maar terugkijkend zo dierbaar.

Dus met mijn hoofd stuur ik die oordelen naar ergens waar de zon niet schijnt. Met mijn hart voel ik de herinneringen. Ik kijk uit naar nieuwe momenten met mijn grote kinderen die me zo lief zijn en me zo na staan. En ja, dat zorgt af en toe voor een traan. Daar zit het leermoment voor mij. Dat dat mag. Waar ik ze vroeger altijd terugduwde en liet wachten tot de kinderen in dromenland waren, kan ik ze nu vrijuit laten stromen. Geen kinderhartjes die er onzeker van worden, ze staan op eigen benen, ze zijn overal maar niet thuis. Dus laat maar komen, al dat gevoel, de herinneringen, de zin in de toekomst en de zin in vandaag.

Vrij zijn, een mooi thema in onze onzekere wereld. Die vrijheid, die begint bij jezelf, thuis en in je hart. En met deze woorden sluit ik af, ik ga de deur uit want de hond moet naar buiten…