Soms tuur ik naar het witte scherm en heb ik geen enkel idee wat er in deze column gaat verschijnen. Op andere momenten kwam de beginzin tot me tijdens het boodschappen doen en op weer andere momenten weet ik exact wat ik op papier ga zetten.
Op dit moment zie ik dat witte scherm voor me maar zie ik de rest nog niet helemaal voor me. Mijn hoofd is een beetje leeg. Vertrouwen op weer een goede afloop.
En ja, daar verschijnen ze dan toch, die zwarte letters die mij altijd helpen. Schrijven is een heerlijke uitlaatklep, een die ik iedereen kan aanraden. Of je nu een taalvirtuoos bent, van de korte klap of een rijmwoordenboekdichter: de woorden uit je hoofd op papier of scherm zetten helpt altijd bij het scheppen van orde in de chaos of bij het plaatsen en begrijpen van ingewikkeldheden en gevoelens.
Als het belangrijk genoeg voor me is, dan deel ik mijn woorden. Maar meestal gebruik ik ze alleen voor mezelf. Ik heb kilometers ongelezen brieven, verhalen en gedichten geschreven, niet bedoeld om ooit te worden gezien door anderen. Ze hebben me stuk voor stuk geholpen op bepaalde momenten in mijn leven. Als ik ze teruglees, lig ik af en toe helemaal in een deuk: ‘Mijn god, heb ik me toen zo druk gemaakt over dat of dat?’ Maar dat stukje tekst hielp me op dat moment dus om dat of dat achter me te laten.
Dat beantwoordt ook de vraag waarom ik net nog naar dat lege scherm zat te turen. Ik gaf eerder al aan dat ik het leven wat meer op af wilde laten komen. Dat is voor een actieveling als ikzelf niet zo makkelijk, ik wil overal mijn klauwtjes in zetten, alles en iedereen helpen en ben sowieso altijd bezig. Gas terug nemen gaat me van nature niet makkelijk af. Vorige week hield moeder natuur mij daarbij, want ik werd gegrepen door het griepvirus en lag met bijna veertig graden koorts dagenlang plat. Gedwongen tot rust. En daarmee raakte mijn hoofd ook leger en leger. Precies wat ik wilde.
Maar ja, dat witte scherm…. over twee weken vast weer een nieuw avontuur.
Single Parent Toolbox 
Geef een reactie