De versinglede empty-nester

Somewhere in between

Op de dag waarop mijn dochter het huis uitging, trok een (nog prille) liefde de stekker uit ons contact. Ik had, oh understatement, een lastige dag. Met volle maar lege handen stapte ik ’s avonds mijn huis weer in, er was niets veranderd en tegelijkertijd heel veel.

Dat zijn de momenten van groei, heb ik begrepen. Welke les trek je uit tegenslag, hoe ga je om met dat wat jou raakt en hoe neem je dat mee de toekomst in? Grote vragen voor een simpele ziel en ik bedacht me dat ik daar wel wat ondersteuning bij kan gebruiken. Een korte zoektocht bracht me naar iemand waarvan ik denk dat ze me op weg kan helpen bij de beantwoording.

Waar dit stukje dan verder nog over gaat, is mij op dit moment ook niet helemaal duidelijk. Dat strookt helemaal met mijn huidige gemoedstoestand: ‘somewhere in between’. Ik ben in goede doen en redelijk opgewekt. Ik heb een heerlijk leven. Maar tegelijkertijd drukt er, naast het ‘luddevedu’, iets op me. Ik denk dat ik weet wat het is.

Al jarenlang pak ik het leven met volle overgave in mijn eentje aan. Ik vind mijn single bestaan fijn: je kan doen en laten wat je wilt. Maar het was ook uit nood geboren: ik wilde mijn toen nog jonge kinderen niet confronteren met een nieuwe partner, een samengesteld gezin was niet waar ik in geloofde. Ik was daar al die tijd ook behoorlijk rigide in. Dus na al die jaren bleek ik helemaal te zijn ‘versingled’; een grappige uitspraak van die prille liefde waar we veel om hebben gelachen. Maar die ook bewaarheid werd.

Want als je langdurig alleen door het leven stapt, dan is het nog niet zo makkelijk je open te stellen voor iemand. Zelfs als je dat graag wilt. En als je dat dan, na de nodige aanmoediging, toch ineens vol overgave doet, dan wordt er van alles in je aangeboord wat dat best een beetje lastig maakt. Gevoelens die je niet goed herkent, patronen waar je je niet bewust van bent, eigenaardigheden die in de loop der tijd zijn ontstaan maar waar niemand je op wijst. Angsten. Dat geldt voor de ander natuurlijk precies hetzelfde. Ga er maar aanstaan: het liefdeslandschap is eerder een woeste jungle dan een begaanbaar pad.

Dus toen ik in mijn vorige column zei weer open te staan voor de liefde, wist ik nog niet dat ik in dezelfde week in een heuse mindfuck terecht zou komen. Nu zou ik dus kunnen zeggen: ik zoek mijn veilige haventje weer op, ga lekker verder in mijn eentje, want daar was ik al ontzettend blij en gelukkig. Maar ik probeer mijn nieuwe levensfase, dus die van ‘empty nester’, niet teveel in te kleuren met plaatjes, ideeën en gedachten. Of me dat lukt weet ik niet, mijn hoofd draait overuren momenteel. Maar ik kan het in ieder geval proberen.

Dus weet je wat, ik zeg even helemaal niets. Ik laat het allemaal lekker op me afkomen. Ga dansen in de Tav, thuis rommelen, boodschappen doen op de markt, met mijn kinderen de hort op en genieten van mijn familie, vrienden en mijn werk. Dat is nu meer dan voldoende. En dan komt de rest vanzelf wel weer.