Vorige week deed ik weer mee aan het befaamde tennistoernooi van ‘ons’ tennispark De Molenkrocht. Met mij waren er nog bijna 300 deelnemers, spelend in dubbels, mixjes en enkeltjes en verdeeld over vier niveaus. Dit alles op 3 banen, midden in het dorp. Een explosief huzarenstukje organisatietalent en dorpsgeluk.
Als ieder jaar was het weer een feest om mee te mogen doen. Van de rustige, doordeweekse ochtendwedstrijden om half tien, met een kop koffie en een petit fourtje van Roos, tot de bruisende avonden vol gebral, gelach, jong en oud, tennisfanaten en alle bekende dorpelingen.
Waar de hoofdsponsor zelf ook een aardig deuntje sloeg en direct op z’n dorps werd gecorrigeerd toen hij voordrong bij de cocktailbar. Hard bleef lachen en op finale-zondag heel knap eerste werd in de Heren Dubbel A1.
Waar Joep van de stress bijna het hek in klom toen zijn dochter speelde en waar het keukenteam op een avond honderden sliptongen de hete boter ingooide.
Waar de meeste deelnemers zo zenuwachtig zijn voor een wedstrijd dat ze wel drie keer moeten plassen en ineens totaal anders spelen dan ze normaal doen. Je zou denken dat het om Roland Garros gaat. En iedereen vecht meer tegen zichzelf dan tegen de tegenstander.
Nou ja, het mag helder zijn, ik ben fan van De Molenkrocht en van het jaarlijkse toernooi. Ik vraag me dan natuurlijk ook af waardoor dat komt. En het antwoord is er ook direct. Ik houd zo van de saamhorigheid. Dat het niet uitmaakt hoeveel geld je hebt of wat je in het dagelijks leven doet, maar dat je er allemaal gewoon bent en van geniet.
Laten we ook vooral niet vergeten dat De Molenkrocht al 106 jaar bestaat. Het tennispark is een historische plek, je zou het wel cultureel erfgoed mogen noemen.
En zo hebben we nog meer moois in ons dorp. Oude, beeldbepalende villa’s die ons dorp sieren maar tegelijkertijd het gevaar lopen tegen de vlakte te gaan. Onze gezellige Tav met een belangrijke rol in de gemeenschap. De cafe’s, de sportverenigingen, de harmonie en de rijke mix aan scholen. Muzikanten, schrijvers en beeldend kunstenaars. Een monumentaal schoolgebouw aan het bos. Kinderen op de fiets. Een laan vol oude bomen en een plein dat nog steeds geen plein is.
Wat mij betreft kijken we eens naar al die factoren die samen het erfgoed van ons dorp bepalen. Materieel en immaterieel. Zodat die spannende cocktail van prachtige plekken, initiatieven, momenten en mensen toekomstbestendig blijft. Ik doe maar een gooi: Stichting Molentov (Cocktail), ter bescherming van het cultureel erfgoed van ons dorp.
In de tussentijd sla ik nog een balletje bij Jan, alvast oefenen voor volgend jaar.
Single Parent Toolbox 
Geef een reactie