Geestelijke artrose

Goed, kind 2 is op Interrail en bevindt zich momenteel in Budapest. Het ene moment staat mijn telefoon roodgloeiend terwijl ik aan het werk ben en het volgende moment hoor ik niets en maak ik me dus zorgen omdat ik niets hoor. De spagaat is terug en ik maak er weer ouderwets een potje van.

Je dochter alleen in een verre stad, ik vind het wel wat. Ik vind het geweldig, echt waar. Ze ontdekt, ontwikkelt, kijkt en ziet ook nog eens. Ik lees mooie verhalen via de app Polarsteps, waar we haar kunnen volgen. Maar ik vind het ook wel spannend. Zo kreeg ik ’s nachts een cryptisch appje: ‘Geweldige avond gehad. Politie is twee keer op ons geroepen. Ik kon alles vertalen. Dus iedereen vond mij geweldig.’ Zeg mij maar wat ik daarmee moet op dat moment.

De spagaat is dus terug en wel in volle hevigheid. Reageer ik de ene keer liefdevol op een ingewikkelde vraag, het andere moment snauw ik haar af als ze me belt om te zeggen dat ze een boete heeft voor zwartrijden. Begrijp me niet verkeerd, die boete vind ik terecht en ik vind het bovendien echt heel dom om je in het buitenland niet aan de regels te houden, maar dat gesnauw van mij was nu ook weer niet nodig. En als je goed leest zie je dat ik wel erg veel vind van van alles waar ik geen invloed op heb.

Maar het komt dus door die spagaat. Ik ben gewoon niet zo lenig als het op loslaten aankomt en daar word ik dan weer een beetje bozig van. Omdat ik het ene moment een buitenstaander ben en het andere moment regisseur. Ik schiet van verpleegkundige (bij foto van schaafwond via whatsapp: ‘Mam, moet ik hier een pleister op doen?’ ) naar bankmedewerker (ja, je mag met mijn creditcard een boottocht afrekenen) en ben vervolgens voor Jan Jut de treintijden aan het meeplannen omdat ze de dag erna besluit toch verder te reizen in plaats van terug te komen.

Maar ik ben natuurlijk onwijs trots op haar. Dat ze is gegaan, veel plezier maakt, nieuwe mensen leert kennen, bijzondere dingen doet en heel, heel veel ervaart en leert in sneltreinvaart. Kortom, het gaat helemaal goed, precies zoals het moet.

En ja, ik weet het gerust, ik kan allang al uit die spagaat komen. Maar ik lijd aan geestelijke artrose….. mijn eigen stramme ik houdt me tegen. En er is er maar een die dat op kan lossen. De volgende keer zeg ik: ‘Gewoon lekker zelf regelen en bel me maar als je in de trein zit, lieverdje.’