Somewhere in between Op de dag waarop mijn dochter het huis uitging, trok een (nog prille) liefde de stekker uit ons contact. Ik had, oh understatement, een lastige dag. Met volle maar lege handen stapte ik 's avonds mijn huis weer in, er was niets veranderd en tegelijkertijd heel veel. Dat zijn de momenten van... Lees verder →

Zooooo, kreeg ik 'm toch even recht in mijn gezicht vanochtend. De hamer, je weet wel, van die man met de hamer. Beng, kwak, hak en nog even wroeten in die wond. Dat vindt hij leuk, die hamerman. Hij woont 'rentfree' in mijn hoofd en durft toch te klagen over mijn doen en laten. Hij... Lees verder →

Op 30 december 2024 vond mijn dochter een kamer. In Amsterdam. In het noordelijkste puntje van de stad, inclusief onbetaalbaar uitzicht op de ring A10. Het is spannend en fantastisch tegelijk. Het is ook een afsluiting van het oude en de start van het nieuwe. Voor haar en voor mij. Want hoewel ze ervan overtuigd... Lees verder →

Met de toeterende blijdschap van de Syrische gemeenschap afgelopen weekend nog in mijn hoofd denk ik met geluk aan de manier waarop wij dat als gezin met elkaar ervaren. Mijn zoon stuurde een filmpje vanuit zijn Utrecht-Centrum raam waar de stoet auto's niet ophield en het getoeter na een paar uur niet meer aan te... Lees verder →

Vanochtend zag ik een jonge vrouw op haar fatbike stappen. Er zat een kinderzitje voorop, met daarin een prachtig kind van ik schat anderhalf. Gekleurd helmpje op. Ze trapte rustig weg op die dikke banden, inclusief dat suisgeluidje. Ik kreeg een beetje error in mijn hoofd, want ik begreep deze constructie niet. Fatbikes..... die worden... Lees verder →

Deze week ervaarde ik een andere vorm van trots. De collectieve trots. Want ik denk dat ik niet alleen voor mezelf spreek als ik zeg dat ik megatrots ben. Op ons dorp en natuurlijk op Steef van Leeuwen en zijn geliefden. Voor mij zijn dat in eerste instantie zijn gezin en daarna natuurlijk de mensen... Lees verder →

Klaaggraag was weer even terug.... vanochtend, bij het ontbijt. Ze stond aan het aanrecht een boterhammetje weg te werken en mompelde in zichzelf dat dit niet goed was en dat dat niet goed was. Klaaggraag ben ik zelf, voor het geval het nog niet duidelijk was..... en nee, ik ben er niet trots op. Ik... Lees verder →

Met groter wordende kinderen verandert ook mijn 'trots zijn', merk ik. Knalde ik vroeger uit mijn panty van trots bij het eerste stapje, eerste woordje en de eerste potloodkrassen op een A4-tje, tegenwoordig zijn er hele andere zaken die bij mij een ontlading met tranen van trots geven. Zo maakt mijn zoon keuzes die net... Lees verder →

Ik dacht dat als de kinderen groot waren, het dan tijd voor mij zou zijn. Maar niets lijkt minder waar. Ik trek me alles nog steeds aan, wat heet, misschien nog wel meer dan vroeger toen ik nog zwaar overbelast door het leven ging dankzij het op dat moment uitzichtloos lijkende zorgen en werken. Tegenwoordig... Lees verder →

Aangezien ik tegenwoordig al een kater heb na het drinken van 1 glas wijn, schrijf ik dit stukje met een spijker in mijn kop. Want, oelala, ik ben me gisteravond toch te buiten gegaan. Het werd een Sodom en Gomorra, een bal, alles wat god verboden heeft.... jaja, ik ben mosselen gaan eten met een... Lees verder →