Vanochtend zag ik een jonge vrouw op haar fatbike stappen. Er zat een kinderzitje voorop, met daarin een prachtig kind van ik schat anderhalf. Gekleurd helmpje op. Ze trapte rustig weg op die dikke banden, inclusief dat suisgeluidje. Ik kreeg een beetje error in mijn hoofd, want ik begreep deze constructie niet. Fatbikes..... die worden... Lees verder →

Deze week ervaarde ik een andere vorm van trots. De collectieve trots. Want ik denk dat ik niet alleen voor mezelf spreek als ik zeg dat ik megatrots ben. Op ons dorp en natuurlijk op Steef van Leeuwen en zijn geliefden. Voor mij zijn dat in eerste instantie zijn gezin en daarna natuurlijk de mensen... Lees verder →

Klaaggraag was weer even terug.... vanochtend, bij het ontbijt. Ze stond aan het aanrecht een boterhammetje weg te werken en mompelde in zichzelf dat dit niet goed was en dat dat niet goed was. Klaaggraag ben ik zelf, voor het geval het nog niet duidelijk was..... en nee, ik ben er niet trots op. Ik... Lees verder →

Met groter wordende kinderen verandert ook mijn 'trots zijn', merk ik. Knalde ik vroeger uit mijn panty van trots bij het eerste stapje, eerste woordje en de eerste potloodkrassen op een A4-tje, tegenwoordig zijn er hele andere zaken die bij mij een ontlading met tranen van trots geven. Zo maakt mijn zoon keuzes die net... Lees verder →

Ik dacht dat als de kinderen groot waren, het dan tijd voor mij zou zijn. Maar niets lijkt minder waar. Ik trek me alles nog steeds aan, wat heet, misschien nog wel meer dan vroeger toen ik nog zwaar overbelast door het leven ging dankzij het op dat moment uitzichtloos lijkende zorgen en werken. Tegenwoordig... Lees verder →

Aangezien ik tegenwoordig al een kater heb na het drinken van 1 glas wijn, schrijf ik dit stukje met een spijker in mijn kop. Want, oelala, ik ben me gisteravond toch te buiten gegaan. Het werd een Sodom en Gomorra, een bal, alles wat god verboden heeft.... jaja, ik ben mosselen gaan eten met een... Lees verder →

Vorige week deed ik weer mee aan het befaamde tennistoernooi van 'ons' tennispark De Molenkrocht. Met mij waren er nog bijna 300 deelnemers, spelend in dubbels, mixjes en enkeltjes en verdeeld over vier niveaus. Dit alles op 3 banen, midden in het dorp. Een explosief huzarenstukje organisatietalent en dorpsgeluk. Als ieder jaar was het weer... Lees verder →

Ik reed vorige week door snikheet Parijs met mijn favoriete cluppie: mijn zoon, zijn vriendin en mijn dochter. Ons doel: de Olympische Spelen en noodgedwongen een paar dagen naar het platteland. Het werd een olympische ervaring op zich. Ga er maar aanstaan: met vier volwassenen in een klein appartementje, iedereen heeft wensen, verwachtingen en eigenaardigheden.... Lees verder →

Ik heb laatst tot mijn grote verbazing iets ontdekt. Ik behoor tot de zwijgende meerderheid en alleen daarom zou ik voor de bouwplannen van Bot Bouw op het plein zijn. Dacht overigens zelf dat ik toch best regelmatig mijn mond opentrek, onrecht benoem en opkom voor anderen. Maar nee, het blijkt dat ik toch echt... Lees verder →

En daar hingen ze weer, alle vlaggen met schooltassen, ter ere van al die kinderen die geslaagd zijn. Ach, het maakt me een klein beetje melancholiek. Het is alweer twee jaar geleden dat mijn jongste slaagde en dat er hier thuis voor het laatst een wapperende vlag met tas in de mast hing. En ik... Lees verder →