Met groter wordende kinderen verandert ook mijn 'trots zijn', merk ik. Knalde ik vroeger uit mijn panty van trots bij het eerste stapje, eerste woordje en de eerste potloodkrassen op een A4-tje, tegenwoordig zijn er hele andere zaken die bij mij een ontlading met tranen van trots geven. Zo maakt mijn zoon keuzes die net... Lees verder →

Ik dacht dat als de kinderen groot waren, het dan tijd voor mij zou zijn. Maar niets lijkt minder waar. Ik trek me alles nog steeds aan, wat heet, misschien nog wel meer dan vroeger toen ik nog zwaar overbelast door het leven ging dankzij het op dat moment uitzichtloos lijkende zorgen en werken. Tegenwoordig... Lees verder →

Aangezien ik tegenwoordig al een kater heb na het drinken van 1 glas wijn, schrijf ik dit stukje met een spijker in mijn kop. Want, oelala, ik ben me gisteravond toch te buiten gegaan. Het werd een Sodom en Gomorra, een bal, alles wat god verboden heeft.... jaja, ik ben mosselen gaan eten met een... Lees verder →

Vorige week deed ik weer mee aan het befaamde tennistoernooi van 'ons' tennispark De Molenkrocht. Met mij waren er nog bijna 300 deelnemers, spelend in dubbels, mixjes en enkeltjes en verdeeld over vier niveaus. Dit alles op 3 banen, midden in het dorp. Een explosief huzarenstukje organisatietalent en dorpsgeluk. Als ieder jaar was het weer... Lees verder →

Ik reed vorige week door snikheet Parijs met mijn favoriete cluppie: mijn zoon, zijn vriendin en mijn dochter. Ons doel: de Olympische Spelen en noodgedwongen een paar dagen naar het platteland. Het werd een olympische ervaring op zich. Ga er maar aanstaan: met vier volwassenen in een klein appartementje, iedereen heeft wensen, verwachtingen en eigenaardigheden.... Lees verder →

Ik heb laatst tot mijn grote verbazing iets ontdekt. Ik behoor tot de zwijgende meerderheid en alleen daarom zou ik voor de bouwplannen van Bot Bouw op het plein zijn. Dacht overigens zelf dat ik toch best regelmatig mijn mond opentrek, onrecht benoem en opkom voor anderen. Maar nee, het blijkt dat ik toch echt... Lees verder →

En daar hingen ze weer, alle vlaggen met schooltassen, ter ere van al die kinderen die geslaagd zijn. Ach, het maakt me een klein beetje melancholiek. Het is alweer twee jaar geleden dat mijn jongste slaagde en dat er hier thuis voor het laatst een wapperende vlag met tas in de mast hing. En ik... Lees verder →

Deze week ging mijn schoondochter meedoen aan de Ringvaart Regatta. Een roeiwedstrijd van 100 kilometer, in een zogeheten Acht, dus met acht roeisters en een 'stuur' de boot in en een uurtje of 12 achter elkaar trekken aan die riemen. Voor het goede doel, de dames van team Row the Ribbon hadden gekozen voor Pink... Lees verder →

De kans is best groot dat je als ouders in deze turbulente tijden andere meningen hebt dan je (volwassen) kinderen. Dat jouw politieke overtuiging anders is, dat je merkt dat je de opvattingen van je kinderen over allerlei onderwerpen niet deelt, als ongemakkelijk ervaart of zelfs extreem vindt. Ik noem de beestjes even bij de... Lees verder →

Ik schrijf dit met uitzicht op zee, aan de Italiaanse zuidkust. We zijn hier met een gezelschap van 13 personen. De jongste is 2, de oudste 73 en we zijn allemaal familie. De reden voor dit heerlijke snoepreisje is het 40-jarig huwelijk van mijn moeder en (stief)vader. Zeven dagen lang 'la dolce vita' met die... Lees verder →